Kill your Darlings

Er was eens een man die een vogelhuisje voor mij bouwde.
Er zat geen deurtje in, hij wist niet dat dat moest.
Daardoor zou je het verlaten nestje niet kunnen verwijderen.
En zou er na het eerste nest dus nooit een nieuwe in komen.
Je kon er maar één keer in, in dat huisje.
Daarna nooit meer.

Toen ik hem ontmoette, leek alles heel vrij tussen ons.
Alles wat op binding leek, benauwde mij direkt.
Dus vrijheid, blijheid was de deal.

Maar hij vond mij leuk.
En toen leuker.
En toen leukst.
En hij sprak het uit.
En nog eens.
En nog eens.

Ik kreeg de kans niet.
De tijd niet om hem voorzichtig toe te laten.
Op mijn eigen tempo.
Mijn gebroken, dichtgelijmde hart weer open te stellen.

Hij bouwde een vogelhuisje.
Helemaal zelf, voor mijn verjaardag.
Met dakpannetjes, stuk voor stuk erop genageld.
Zoveel moeite heeft geen enkele man ooit voor me gedaan.
(Behalve mijn vader, die nog altijd mijn fietsband zou plakken.
Als ik dat zou vragen.
Wat ik natuurlijk niet doe.
Ik ben immers 34...
Maar dat terzijde.)

Ik ben weggerend.
Omdat ik geen adem meer kreeg.
Omdat ik een deurtje nodig had.
Zodat ik altijd weg kon vluchten.
Een nieuw nest kon bouwen, wanneer ik dat wilde.

Het huisje staat nog steeds op mijn tuintafel.
Ik heb het geen goede plek gegeven.
Zo zal er nooit een nest in komen.
Het zal altijd leeg blijven.
Er zal dan ook nooit iets uitvliegen.
En ik zal nooit weten wat ik mis.

Ik houd mezelf voor dat het minder pijnlijk is om alleen te zijn,
dan om steeds weer opnieuw alleen gelaten te worden.
Maar ondertussen denk ik regelmatig:
Heb ik mij vergist?
Als ik niet zo overspoeld was met liefdesverklaringen.
Als hij voorzichtiger met me was geweest.
Als ik niet zo bang was geweest om in een huisje terecht te komen,
zonder deur.
Was ik dan gebleven?
Zouden we dan nog samen zijn vandaag?

Schrap ik niet af en toe teveel goeie dingen weg...?

Schaamkaars

Een goedkoop, monotoon melodietje komt eruit.
Happy Birthday, niet erg hard maar schel genoeg om het van behoorlijke afstand nog te kunnen horen.
Zo'n kaarsje met een liedje erin, voor op een verjaardagstaart.
Hij hangt daar, in de Albert Heijn en mijn dochter is bijna jarig.

"Druk hier" staat er.
En nieuwsgierig als ik ben...
Want ja, ik wil wel weten wat ik eventueel in huis haal natuurlijk, voor die €1,39.
Ik heb direkt spijt.
Het melodietje knarst uit de schappen de winkel in.
Gaat dat geluid ook vanzelf weer uit?
Ik hang hem gauw terug aan zijn haakje.
Komt niet van mij hoor!
Stopt hij nou vanzelf of hoe is het...
Moet je dan gewoon nog een keer drukken...
Ai, nee dus.
Niet alleen begint hij doodleuk opnieuw, ook druk ik per ongeluk op het kaarsje dat achter hem in de rij hangt.
Deze begint op zijn beurt enthousiast mee te doen.
Samen hangen ze daar, alsof ze het expres doen, uitgelaten door elkaar heen te blèren.
Oorverdovend lijkt het inmiddels.

Mijn wangen beginnen wat warm aan te voelen.
Weg hier...!
Ik draai me zo nonchalant mogelijk om en begin hun richting uit te schuifelen.
Langzaam, quasi onverschillig, want ik heb dat natuurlijk niet gedaan.
Op die stomme kaarsjes gedrukt.

Bij de soepen hoor ik dat er eentje opgehouden is.
De ander gaat nog even lekker een coupletje door.
Bij de koffie hoor ik hem nog steeds.
Bij de chips moet ik mijn oren echt spitsen.
Ik denk hem nog steeds te horen, maar ik weet het niet zeker.
Het kan ook verbeelding zijn.

Mijn God, ik voel me weer helemaal kind.
Wanneer je iets hebt gedaan wat niet mag en je durft het niet te vertellen.
Omdat je denkt dat het best erg is, terwijl dat eigenlijk hartstikke meevalt.
Zo vervolg ik mijn weg door de winkel.
Wat had ik ook alweer nodig...
Hoor ik hem nog?
Pfff...
Niks tegen mama zeggen.

Het lukt niet

Schrijven niet.
Begrijpen niet.
Leven niet.

Dikke mist in mijn hoofd.
Het lukt niet.

Maar het komt wel weer goed.
Het komt namelijk altijd goed.
En de mist begint al weg te trekken.

Dus nog even geduld alsjeblieft.
Want het lukt even niet.
Misschien morgen.
Dan is er weer een dag.
Weer een kans.

Zorgeloos

Ze staan in een kleine kring, met zijn vijven.
Donkere, golvende haren tot over de schouders.
Lange, zwarte jassen met metalen versierseltjes eraan.
Zware schoenen en onvolgroeide sikjes.
Ik schat ze rond de 20 jaar.

Terwijl ik sta te pinnen hoor ik ze praten.
Over waar ze wonen en hoe weinig ze betalen.
Het lijkt erop dat het een soort wedstrijdje is.
De één heeft het steeds net iets beter voor elkaar dan de ander.
Eén van de jongens neemt het hoogste woord.
Hij woont namelijk nog thuis.
Hij betaalt dus niets, want zijn ouders vragen geen bijdrage.
Ze doen zijn was en boodschappen, er wordt voor hem gekookt.
Zo schept hij op en op, want hij is natuurlijk het voordeligst uit van iedereen.

Totdat één van zijn vrienden opmerkt dat dat toch ook wel zijn nadelen heeft.
Want wat als je straks op jezelf gaat wonen?
"Dan ben je helemaal niks gewend om zelf te doen.
Ben je nergens op voorbereid..."
De jongen valt stil.
Daar heeft hij even geen antwoord op.

Terwijl ik mijn zelfverdiende centjes inpak glimlach ik.
Geniet er nog maar even van, jongen.
Want de gemakkelijkste tijd van je leven is bijna voorbij.
Helaas beseffen we dat meestal pas achteraf.