Vluchtpoging

Pianoles is klaar en we wandelen naar huis.
Nu proberen we te vliegen.
Hand in hand, tegen beter weten in.
Een korte aanloop, aftellen en gaan!
De koude, grijze stoep laat ons steeds weer even los.
Maar telkens veel te kort.
Soms lijkt het te lukken.
Voelt het alsof we net iets langer in de lucht blijven hangen.

Wat is het zwaar als je dan weer neerkomt.
Als je voelt hoe je onvliegbare lijf weer op die harde aardbol dreunt.
We kunnen het niet, vliegen.
Hoe graag we ook willen.
Ik denk aan Elliot, hoe hij met E.T. voorin zijn fietsmandje
zó de hemel in crosst.
Voorbij de maan en weer terug.
En ik wens heel even dat ik in een film leef.
Waarin alles kan, wat je ook maar verzint.

En dan lukt het.
Bij de laatste aanloop raken onze voeten los van de tegels.
Stijgen we op tot hoog boven de daken.
Scheren we over Oud-Woensel als een stel woeste kraaien.
Pianoles is niet gebeurd.
Ons huis bestaat niet.
Het enige wat we hebben is het nu.
Nu en de lucht en al die ruimte om ons heen.
Even helemaal weg, van alles en iedereen.
Zo cirkelen we richting ons nest.
Strijken we zachtjes neer.
Om thuis te komen.
Met onze zware, niet vliegende mensenvoeten.

Mijn dochter rent naar haar buurmeisje.
En ik ga koken.
We eten notenrijst vanavond.

Foto: Jan von Holleben

Droomkerel

Wat gaat er in Godsnaam in zijn kop om.
Gáát er iets in zijn kop om.
Op het moment dat hij op deze manier naar me kijkt.
Met een blik die een soort verwachting uitstraalt,
maar tegelijk ook zo leeg is.
Een inhoudsloze blik.
En hij kijkt naar me alsof hij wacht tot ik het voor hem invul.
Die leegte van hem.

Het is avond, we zijn alleen, hij en ik.
Ik wil schrijven, dus zit ik aan tafel.
Hij kan daar niets mee.
Hij wil op de bank, met mij.
Een beetje hangen, wat knuffelen, misschien in slaap vallen.
Heerlijk hoor, zo af en toe.
Maar niet nu.
Ik wil schrijven, dus laat me.

Nu staat hij in de kamer naar mij te staren.
Al zeker een half uur.
Af en toe verplaatst hij zich.
Naar de keuken, of bij de verwarming.
Onder de tafel.
En hij wacht.
Op mij.
Op iets van mij.
Het werkt mij lichtelijk op mijn zenuwen.
Ik moet er een beetje van zuchten.

Mijn kerel is leeg.
Hij denkt niet.
Hij bestaat gewoon alleen maar.
Hij is.
En daar is alles mee gezegd.

Wat moet ik met zo'n vent.
Het is dat hij hier bij me woont.
Anders had ik hem naar huis gestuurd.
 

Jelle B, ga je mee

Jelle Brandt Corstius is de juiste man voor mij.
Dat heeft mijn moeder zo bedacht.
Ze begon er ineens over toen we met de familie bij elkaar zaten, werd bijgestaan door mijn jongste zus, die enthousiast zijn leukheid beaamde en voor ik het wist zat mijn hele familie mij als het ware over te halen om hem dan toch in Godsnaam "te nemen".
Alsof ik even naar de mannenwinkel op de hoek moet om hem voor mezelf uit het schap te tillen en af te rekenen.

Er zijn genoeg landen in de wereld waarin je zelf totaal geen inbreng in de liefde hebt.
Je familie bepaalt daar met wie jij je leven zal gaan delen.
Ze zoeken iemand voor je uit waarvan zij het idee hebben dat die persoon helemaal geschikt is voor jou, regelen een ontmoeting met hem en zijn familie, er wordt gepraat, misschien zelfs onderhandeld en voor je het weet ben je getrouwd.
Je leven in kannen en kruiken, voorgeschonken door je ouders.
Wij zijn dat als moderne westerlingen helemaal niet gewend.
Wij zijn allemaal zo vrijgevochten, zo geëmancipeerd, zo modern, wij maken onze eigen keuzes wel.
Wij bepalen zelf wel met wie we het liefdespad gaan bewandelen, dat gaat onze moeder toch zeker niet voor ons voor lopen kauwen?

Maar aan de andere kant.
Heeft het niet eigenlijk ook iets heel gemakkelijks?
Als je nou eens kijkt naar die groeiende hoeveelheid dertig-plussers die, al scharrelend
en datingsites afstruinend hun ware liefde proberen te vinden en door de bomen het bos niet meer zien?
Of nee, andersom; die door dat enorme bos die ene boom niet meer zien die zo goed bij hen past?
Is het dan eigenlijk niet heerlijk als je dat zoekwerk helemaal niet meer zelf hoeft te verrichten omdat je familie dat al voor je gedaan heeft?
En laten we eerlijk zijn, wie kent jou nu beter dan je bloedeigen familie...

Dus wat mij betreft is het prima.
Als jullie het zeggen mam, zusjes, dan zal het ongetwijfeld kloppen.
Ik vertrouw op jullie oordeel, jullie inzicht.

Mijn zusjes noemen hem al Jelle B, van mijn moeder mag hij op de kerstbrunch komen.
Kortom, de familie heeft hem lang en breed geaccepteerd en ontvangt hem met open, warme armen.
Dus.

Moet ik alleen nog even die winkel zien te vinden waar ik hem kan halen...

Bedelcliché

Ik sta bij de houdbare melk als hij op me af komt geschuifeld.

Eigenlijk weet ik al meteen hoe laat het is.

" 'Ello madame, 'ow are you?" zegt hij, terwijl hij zachtjes mijn hand vastpakt.

"I am from France, Marseille...do you speak English?"

"Uhh yes I do..."
(Hoe komt een kerel uit Marseille in hemelsnaam in Eindhoven terecht?)

Mijn hand in de zijne wordt zorgzaam behandeld.
Met een sigaret tussen wijs- en middelvinger geklemd glijdt zijn handpalm over die van mij.
Best zachte handen, voor een dakloze...merk ik.

"My name is Marcel, what is your name? Can I ask you something? What is your name?"

"...Sophie...why...what...do you need...?"

"Ah well, you see...I have lost my creditcard..."

Ja hoor.

Ik begin mijn hand terug te trekken.

"Maybe you could give me some mo-..."
 

"Sir." onderbreek ik hem.

"If you would just be honest with me...

If you would just tell me you need cash to pay for your next shot...

Because you need to get high, or else...

Then for sure I would have given you money.

But no junkie ever tells me that.

They all have creditcards.

And they all seem to lose them, all the time.

If anyone would ever just TELL me he needed money to buy drugs.

I would be able to appreciate the honesty and reward him for that.

But no one ever does that. Nooo one!"

 

Hoofdschuddend loop ik weg.

 

Niet veel later wordt hij weggestuurd door de supermarktmanager.

Zijn pak vla smijt hij boos terug in een willekeurig schap.

 

Misschien realiseert hij zich dat hij zijn tactiek zal moeten aanpassen.

Wat origineler moet worden.

Door gewoon eerlijk te zijn misschien.

Bij mij zou het werken.