Het diepe

Daar sta je dan, met je blote voeten.
Aan de rand van het diepe.
En je moet erin, of je nou wil of niet.

Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt.
Af en toe voel je met je teen
even hoe het water is.
Het water voelt koud.
Dat weet je toch.
En hoe vaker je voelt, hoe kouder het wordt.
Dat weet je toch.

Je moet gewoon springen, in één keer erin.
Door de kou en het nat overmand worden.
En dan ineens, zodra je begint te zwemmen
zul je merken dat het warmer wordt.
Dat jij het warmer maakt
met je eigen lichaam.

Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt.
Je rilt helemaal, en dat wordt alleen maar erger
als je nu niet gewoon springt.
Dat weet je toch.
Je hebt bandjes om, bent veilig.
Dat weet je toch.

Gewoon, in één keer erin.
Dan gaat de rest vanzelf.
Tenminste.
Als je kunt zwemmen.
Je kunt toch wel zwemmen?

Momma Gump

Ineens denk ik aan haar wijze woorden:

"Life is like a box of chocolates...you never know what you're gonna get."

En zo is het maar net.

Bezinking

Als een sneeuwbol
werd mijn wereld door elkaar geschud
De vlokken stoven om mij heen
ontnamen mij het zicht
Tijdelijk, dat wist ik ook wel
Tijdelijk, maar lang
Nog altijd langer dan ik had gedacht

Ik baan mij al drie jaar een weg
door mijn verblindende storm
Het heeft me op plaatsen gebracht
waar ik nooit terecht was gekomen
als ik vrij en helder zicht had gehad

Tergend langzaam maar zeker
beginnen ze nu te bezinken
die vlokken
Één voor één dalen ze naar de bodem
De één net iets sneller dan de ander
Maar langzaam maar zeker
begint mijn zicht terug te komen
en de rust weder te keren

En het mooie is
dat ik me sterker voel
eenzamer
moeilijker
veelzijdiger
geliefder
rijker voel
dan voor de opschudding
dan ooit

Hopelijk krijgt mijn bol de kans om volledig te bezinken
Misschien moet ik hem voorlopig ergens neerzetten
waar niemand er bij kan

(Voor de zekerheid
die er niet is)

Foto: Walter Martin en Paloma Munoz

Zijden draadjes

Dromen die als zijden draadjes om mij heen vastzitten.
Ik moet ze losmaken om weer te kunnen bewegen.
En accepteren dat ze mijn dromen niet meer zijn.
Dat het anders moet.

Maar welk draadje moet los en welke niet...
Sommige draadjes zou ik graag laten zitten,
die houden me juist goed vast,
maken me steviger.
Maar de draadjes die knellen...
Die strak zitten,
me de adem benemen,
niet meer goed voor me zijn...
Die moeten ontrafeld en verwijderd worden.
Voorzichtig, zonder dat ik per ongeluk de verkeerde kapot trek.

Dat is moeilijk en beangstigend.
Wat als ik per ongeluk een draadje breek,
dat niet gebroken moest worden?
Waardoor er ergens een gat ontstaat?
Waardoor er delen kapot gaan die heel moesten blijven?

En wat als ik een draadje breek,
waarvan ik op dat moment denk dat het weg moet,
maar later blijkt dat ik me vergist heb?

De tijd begint te dringen.
Het wordt een beetje benauwd nu.
Nu gaan breken,
anders raak ik steeds verder bekneld.

Nu gaan breken,
en erop vertrouwen dat het goed komt.
Want ieder draadje is daar gekomen met een reden.
En ieder draadje dat breekt,
breekt met een reden.
Ook als het per ongeluk gebeurt.

Nu gaan breken dus.
Breek dan...

(zucht)
































Foto: Rebecca Belmore