Gentse bewustmakerij

Lovely Blog Award (and my winner is...)

Een paar weken geleden kreeg ik de "One Lovely Blog Award" aangeboden door *EYE-SNACKS*.
Vereerd heb ik hem aangenomen met de belofte hem door te geven aan Bloggers die mij aanspreken.
Ik geloof dat je er eigenlijk zo'n 15 moet "awarden", maar persoonlijk vind ik dat veel te veel.
Niet alleen omdat ik nog niet zoveel bloggers ken, maar vooral omdat het in mijn ogen zo'n award, wat een teken van waardering en bewondering is, minder waardevol en uniek maakt als hij teveel in omloop is.

Ik ga dus niet strooien met awards, maar heb er een gekozen die me aanspreekt en waarvan ik vind dat ze een teken van bewondering verdient.

Het blog van Lotte Egtberts kwam ik toevallig tegen toen ik op zoek was naar een afbeelding van een schilderij van Kees van Dongen.
Ik stapte binnen in de wereld van iemand met een liefde voor kunst, literatuur, muziek, geschiedenis en al die andere zaken, klein en groot, die de wereld kleur geven.
Dat ik veel overeenkomsten zag in onze interesses vond ik leuk.
Toen ik las hoe jong ze is was ik onder de indruk.
Deze dame staat op een manier in het leven die voor haar leeftijd nog helemaal niet vanzelfsprekend is. Die uberhaubt niet vanzelfsprekend is denk ik zelfs, aangezien de wereld stikt van de mensen die vergeten zijn hoe ze om zich heen moeten kijken naar de dingen die binnen handbereik liggen en waar je van kan genieten. Mensen die altijd bezig zijn te streven naar een doel, een toekomst die hen gelukkig denkt te maken en daardoor vergeten dat het echte geluk dichter bij ligt dan gedacht...

Anyway, op ahum ahum vond ik een oude ziel in een jong lichaam.
En iemand die liefheeft.
Ik kan het denk ik niet beter omschrijven dan dat.
Punt.

Dus Lotte, je bent mooi bezig.
Ik hoop dat je mijn One Lovely Blog Award wil accepteren en het leuk vindt om hem op jouw beurt door te geven aan iemand die jou weer boeit.

Tadaa, alsjeblieft:

Madame Tournesol

Ze stond daar al weken, gestaag te groeien in mijn tuin.

In mijn tuin leeft meer onkruid dan kruid, en ik twijfelde in eerste instantie of ik haar moest laten staan.
Maar ze deed zo haar best, ze wilde zo graag...ik heb haar laten staan omdat ik besefte dat een zonnebloem in spé mijn border had betreden.
Waarschijnlijk ontstaan uit een verloren zaadje uit de vogelbollen van de winter.

De bloem liet lang op zich wachten.
Ze werd hoger en hoger.
Maar telkens als ik dacht "daar komt ze...", dan bleken het toch nog steeds enkel groene bladeren te zijn die uit haar kruin ontsproten.

Totdat ik terug kwam van mijn avontuur Parijs en ze daar ineens was.
Madame Tournesol, in eigen persoon.
Ik was blij om haar eindelijk eens te zien en begroette haar vriendelijk.
Geen reactie, maar dat verbaasde mij natuurlijk niet.
Statig stond ze daar te turen, gezicht gericht naar het oosten, als ik me niet vergis.

Als ik me niet vergis.

Vanmorgen realiseerde ik me dat ik me vergist had.

Ik keek naar buiten en zag haar staan.

Turend naar rechts, het oosten?

Ik dacht altijd dat zonnebloemen meedraaiden met de zon.

Maar Madame Tournesol niet.
Haar zonnegezicht staat steevast gericht naar rechts.
Naar het oosten, dacht ik.
En vanmorgen viel mijn kwartje.

Madame Tournesol tuurt niet naar de zon.

Ze gluurt en tuurt, over de schutting.
Naar de tuin van de buren.

De tuin van de buren, is een ongelooflijk netjes onderhouden tuin.

Met veel bloemen in allerei kleuren,
Beeldjes op de juiste plaatsen.
Gras dat op alle plaatsen exact dezelfde kleur en lengte heeft.

Perfect gewoon.

Om jaloers op te zijn...? Afgunstig?

Als het aan Madame Tournesol ligt wel.

Ze negeert mij al vanaf het moment dat ze er was.
Doet niets anders dan turen naar de buren.
De tuin van de buren.
Want ze weet dat ze niet in mijn tuin thuishoort.
Ze is geboren in de verkeerde tuin.
Daar had ze moeten staan, hiernaast!
En ze ergert zich, en ze schaamt zich.
Een dame van haar stand, in een achterstandstuin als deze...

Hoe heeft dit kunnen gebeuren?

Ik zie haar denken, "Ik hoor hier niet! Ik hoor daar!"
En dat ik daar nu eenmaal niets aan kan veranderen, dat ze het nu moet stellen met mij, twee onbezonnen kinderen en een tuin vol plebs, in plaats van twee zorgzame, keurige bejaarden met alle tijd en groene vingers waar je U tegen zegt...

Wat moet dat frustrerend zijn, als je gedwongen bent je leven door te brengen op een plaats waar je voelt dat je eigenlijk niet thuishoort.

Ik kan daar best wel inkomen...

Om het goed te maken zal ik haar zaden opvangen, en stiekem over de schutting gooien volgend voorjaar.

Foei, Edvard Munch!

Edvard Munch tekende een huilende vrouw.
We zagen haar hangen in Parijs.
En allebei tegelijk zagen we het gezichtje.
Zie je hem?
Het lachende gezichtje?
Is dat de bedoeling geweest?
Werden er in die tijd al lachebekjes getekend?
Staat hij daar om haar op te vrolijken misschien?
Of is het niet de bedoeling dat zij het ziet, alleen wij?
In dat geval zou ik het niet erg aardig vinden van hem.
Het zou bijna zijn alsof hij de vrouw uitlacht.
Alsof hij achter haar rug om, achter haar tranen om, de draak met haar probeert te steken.
Met ons zit te grappen, om haar.
Dat vind ik best zielig voor die vrouw.
Volgens mij heeft hij haar ook nog eens expres aan het huilen gemaakt.
Iets heel kwetsend tegen haar gezegd, waarop ze in tranen is uitgebarsten.
Zodat hij dat mooi kan natekenen.
"Heel goed, meisje, dat verdriet! Hou dat vast, hou dat vast! Moooiiii..."

Een beetje misbruik maken van haar kwetsbaarheid hè!
En daar dan nog grappig om gaan lopen doen ook!
Schaamt u zich niet, meneer Munch...