Ik weet het niet met Praag.
Prachtige stad hoor, zeker.
Met al die verschillend gekleurde, oude gebouwen.
Smalle straatjes en prachtige bruggen, ik struin wat af hier.
Met mijn camera schietklaar.
Ik merk dat ik vooral foto's maak van de 'straatkunst' die ik tegenkom.
Krabbeltjes, tekeningen, plaksels en schilderingen die in mijn ogen de stad pas echt karakter geven.
Gebouwen spreken niet, het zijn de teksten en afbeeldingen die zij, meestal slechts tijdelijk, op zich dragen en die zoveel vertellen.
Over een jaar staan die gebouwen er nog steeds, de kunst heeft dan voor een groot gedeelte plaatsgemaakt voor iets nieuws.
Dat vind ik boeiend en leuk om te bewaren.
Maar wat vind ik ook een hoop lelijk aan Praag.
En raar vooral.
Raar!
In de winkel van het Alfons Mucha-museum klinkt op een net iets te aanwezig volume een radiozender die alleen maar keiharde metal muziek draait.
Het rochelende "grunten" van de zanger vult de winkel en niemand lijkt het op te merken.
De twee donkerblonde, lange staartdragende jongens achter de balie hebben overduidelijk de complete vrijheid gekregen in hun muziekkeuze.
Verder hoor ik in winkels en restaurants eigenlijk overal weer van die verschrikkelijke, op een goedkope manier gecoverde hits van allerlei genres, waar dan een trance-achtige beat onder gezet is.
Het zijn ook weleens compleet andere nummers, maar lijken in melodie gewoon verdacht veel op bestaande hits.
Nummers die eigenlijk mooi waren...
Ik heb ontbeten in een gaybar.
Dat kan hier blijkbaar, aparte ervaring.
Mijn appartement heeft blauwe vloerbedekking op de deur.
Ik heb geen flauw idee waarom.
Het is praktisch onmogelijk om een leuk kledingwinkeltje te vinden.
Vormloosheid is hier blijkbaar mode.
Overal verkoopt men kristallen vazen en objecten in de meest bizarre vormen en kleuren.
Houten marionetten.
Heksenpoppen die akelig schaterlachen als je voorbij loopt.
Babushka's die beschilderd zijn als Lady Gaga.
Ik zie niets wat ik gewoon mooi vind.
Ik zie NIETS wat ik GEWOON mooi vind.
Praag is voor mij het mekka van de algehele wansmaak...
Maar mooie stad hoor, Praag!
dinsdag 2 augustus 2011
zaterdag 30 juli 2011
Schrijfgenoot
Hij heeft ook een boekje
Net als ik
Hij schrijft met een pen
Ik met potlood
Misschien wel iets over zijn reis
Of over zijn gebroken hart
Misschien wel iets over mij
Dan schrijven we nu over elkaar
Vereeuwigen we elkaar op ons papier
Zonder het te weten
Ik vind dat een fijn en grappig idee
Net als ik
Hij schrijft met een pen
Ik met potlood
Misschien wel iets over zijn reis
Of over zijn gebroken hart
Misschien wel iets over mij
Dan schrijven we nu over elkaar
Vereeuwigen we elkaar op ons papier
Zonder het te weten
Ik vind dat een fijn en grappig idee
Labels:
alledaags,
witte wolken
Onderweg
Op een rare manier
Hier, in een blauwe coupé
Op een doorweekte dag
Ergens tussen Dresden en Praag
Alleen met mijn muziek, potlood en papier
Met koude voeten en een lege maag
Voel ik mij ineens
Even
Intens gelukkig
Hier, in een blauwe coupé
Op een doorweekte dag
Ergens tussen Dresden en Praag
Alleen met mijn muziek, potlood en papier
Met koude voeten en een lege maag
Voel ik mij ineens
Even
Intens gelukkig
Labels:
reizen,
witte wolken
Next Destination
Berlin zit erop.
Ik ga verder met een tevreden gevoel.
Want het is me uiteindelijk heel aardig gelukt hier.
De eerste dagen waren lastig, ik voelde me nogal verloren.
Rusteloos ook en instabiel.
Werd nerveus van het idee om ergens alleen te gaan zitten en eten.
Wist niet hoe ik in contact moest komen met mensen.
Griezels, die mensen...die daar allemaal zo gezellig in groepjes samen zitten te zijn...
En dan ineens zakt het erin.
Het juiste gevoel.
Als ik 's morgens ergens in het zonnetje zit te ontbijten.
In gesprek raak met de mensen aan de tafel naast me.
En alles ineens vanzelf gaat.
Ik heb vrienden gemaakt en ik heb plezier.
Ik ben niet meer helemaal alleen.
En wanneer ik dat wel ben, geniet ik er meer van.
Met een totaal ander gevoel dan bij mijn eerste reis, stap ik op mijn volgende trein.
Meer open, zelfverzekerer.
Omdat het wel goed komt met me.
Ik kan best redelijk met mezelf overweg momenteel.
Ik en mezelf, we zijn me er eentje.
En we gaan naar Praag.
Ik ga verder met een tevreden gevoel.
Want het is me uiteindelijk heel aardig gelukt hier.
De eerste dagen waren lastig, ik voelde me nogal verloren.
Rusteloos ook en instabiel.
Werd nerveus van het idee om ergens alleen te gaan zitten en eten.
Wist niet hoe ik in contact moest komen met mensen.
Griezels, die mensen...die daar allemaal zo gezellig in groepjes samen zitten te zijn...
En dan ineens zakt het erin.
Het juiste gevoel.
Als ik 's morgens ergens in het zonnetje zit te ontbijten.
In gesprek raak met de mensen aan de tafel naast me.
En alles ineens vanzelf gaat.
Ik heb vrienden gemaakt en ik heb plezier.
Ik ben niet meer helemaal alleen.
En wanneer ik dat wel ben, geniet ik er meer van.
Met een totaal ander gevoel dan bij mijn eerste reis, stap ik op mijn volgende trein.
Meer open, zelfverzekerer.
Omdat het wel goed komt met me.
Ik kan best redelijk met mezelf overweg momenteel.
Ik en mezelf, we zijn me er eentje.
En we gaan naar Praag.
Labels:
reizen,
witte wolken
Abonneren op:
Posts (Atom)


