Drassig

Goedemorgen
Oh, zijn we alweer begonnen

Drassig zijn ze, deze dagen
Moeilijk om je door voort te bewegen
Als in die droom
waarin je wil rennen
maar bijna niet vooruit kan komen

's Morgens al verlangend naar de avond
Naar rust, stilte en mijn alleenzaamheid
werk ik mijn weg door de dag
met een bloedend hart
en een verloren geloof

En de zon fluistert al zachtjes
wat lente door de lucht
Door de vrieskou heen
komt ze voorzichtig tevoorschijn
Nog niet zichtbaar
maar soms al wel voelbaar

En de zon fluistert zachtjes
dat het tijd is geworden
voor een nieuw seizoen
Laat al het moois dat weg is maar los
Laat die verse blaadjes maar komen
Mijn eigen, verse blaadjes

Eerst moet de sneeuw nog wegsmelten
Alle tranen de grond in sijpelen

Mijn lente zal komen

Op een dag
die minder drassig gaat zijn dan de vorige

Op een droge, zonnige dag

Die dag

De dag nadat ik mijn hoofd verloor
De dag nadat mijn hart geraakt werd
De dag nadat ik mezelf vergat
De dag nadat ik weer toekomst zag
De dag nadat ik een droom vormde
De dag nadat ik daarvoor begon te strijden
De dag nadat ik alles gaf
De dag nadat ik alles probeerde
De dag nadat ik teleurgesteld werd
De dag nadat ik nogmaals probeerde
De dag nadat ik huilde
De dag nadat het beter leek
De dag nadat ik hoop had
De dag nadat ik niet meer snapte
De dag nadat ik niet meer kon
De dag nadat ik niets meer zou krijgen
De dag nadat mijn hoofd terugkeerde
De dag nadat mijn hart weer brak

Die dag moest ik even bijkomen

"The Day After" - Edvard Munch

Het diepe

Daar sta je dan, met je blote voeten.
Aan de rand van het diepe.
En je moet erin, of je nou wil of niet.

Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt.
Af en toe voel je met je teen
even hoe het water is.
Het water voelt koud.
Dat weet je toch.
En hoe vaker je voelt, hoe kouder het wordt.
Dat weet je toch.

Je moet gewoon springen, in één keer erin.
Door de kou en het nat overmand worden.
En dan ineens, zodra je begint te zwemmen
zul je merken dat het warmer wordt.
Dat jij het warmer maakt
met je eigen lichaam.

Hoe langer je wacht, hoe moeilijker het wordt.
Je rilt helemaal, en dat wordt alleen maar erger
als je nu niet gewoon springt.
Dat weet je toch.
Je hebt bandjes om, bent veilig.
Dat weet je toch.

Gewoon, in één keer erin.
Dan gaat de rest vanzelf.
Tenminste.
Als je kunt zwemmen.
Je kunt toch wel zwemmen?

Momma Gump

Ineens denk ik aan haar wijze woorden:

"Life is like a box of chocolates...you never know what you're gonna get."

En zo is het maar net.