Mijn Parijs

Van 's morgens vroeg tot midden in de nacht de bruggen over en straten door op de fiets (wat zo gaaf was dat ik er even van moest gillen)

Zoeken naar de MAOZ (want die hebben ze één in Parijs) en het euforische gevoel bij aankomst bij deze Goddelijke Falafelkoning

De vingerafdrukken van Rodin in een proefmodel waaraan iedereen voorbij loopt
Het lachende gezichtje dat Munch stiekem verwerkt in de achtergond van een tekening (of is het toch toeval?)
Echte, bewegende, filmbeelden van Monet, schilderend in zijn tuin
De zoektocht naar een Belgische krant (want het voetbal gaat voor mijn lief gewoon door)
Koffie die duurder is dan hij smaakt
Toiletten die viezer zijn dan de koffie

Eten en drinken aan een tafeltje in een deuropening, wat hou ik toch van tafeltjes in deuropeningen!!

Malle oude dames, je ziet ze overal waggelen, strompelen, in zichzelf mompelen, de anonimiteit van de stad maakt ze eenzaam en krom en een beetje gestoord
Metro's die ruiken naar veel-teveel-mensen-bij-mekaar
Een dakloze man in het park, deelt zijn brood met de duiven op zijn schoot

Een meisje dat ligt te slapen voor de ingang van Lafayette

Mijn meisjes, die in gedachten overal bij me zijn

Een goochelaar die midden in de nacht zijn kunsten vertoont
Een warme steen in mijn hand in mijn jaszak
Een prachtige steen in een ring van mijn lief
In slaap vallen met mijn hoofd op zijn schoot (een vrouw maakt een foto van ons)

Het proeven van de allereerste Eclair in mijn leven

Jaloers zijn op kleuters die beter Frans spreken dan ik
Prachtige Deense stoeltjes
Proberen te slapen in een hotelkamer zó gehorig dat het lijkt alsof er de hele nacht vrachtwagens en Amerikaanse toeristen langs je bed banjeren
Er geen enkele ochtend in slagen om op tijd te zijn voor het hotel-ontbijt

Ontbijten in de buurt van het hotel waar de eigenaar je al na een dag herkent en je in je favoriete deuropening plaatst

Vanuit mijn ooghoek een kameel denken te zien lopen aan de overkant van de straat
De onvoorstelbare hoeveelheid homofiele koppels in de wijk Le Marais
De onvoorstelbare hoeveelheid Sushi-restaurants overal (soms wel 3 in een straat)

Een hele nacht niet kunnen slapen omdat ik de hele tijd sushi voor me zie (moet je ook niet 2x in een week eten)

In een Indiaas restaurant de hele avond glimlachend aangekeken worden door een masker dat sprekend lijkt op Boy George
Pistache-ijs van Amorino (bijna alsof je in Italië bent)
Pain au Chocolat
Slenteren door het park
Rennen door de regen
Zingen in de zon
En natuurlijk de liefde, al de liefde...

Dat was mijn Parijs deze zomer

Kleine Kick

Als je een paar schoenen in de winkel ziet
En die zo mooi vindt
En twijfelt of je ze moet kopen
Want ze zijn een beetje duur

Als je ze dan draagt
En ermee door de winkel loopt
En ziet dat er op de hiel iets stuk is
En dat dan als een teken ziet om het niet te doen
Als je ze dan laat staan en doorgaat

Als je dan op de laatste dag van de uitverkoop nog eens gaat kijken
In de veronderstelling dat ze weg zullen zijn
En dat ze er dan nog staan
In jouw maat
En de hiel is niet meer stuk
En ze zijn 50% afgeprijsd

Dodemansrit door Amsterdam

Wandelend door Amsterdam met mijn lief.

Aan het eind van de middag besluiten we een hotel te zoeken om te overnachten.
Slenterend door de binnenstad vergapen wij ons aan al die prachtige pandjes...

Op de Lijnbaansgracht staan we een beetje te drentelen voor een mooie woning die opgeknapt wordt.
Er zitten drie mannen bij die woning.
De eigenaar, zittend op het trapje met twee vrienden en hun blikjes bier.

Hij biedt zijn huis te koop aan voor het bescheiden bedrag van €825.000...

Wij bedanken vriendelijk, waarop de prijs zakt naar € 775.000, maar dan wordt het souterrain niet meer verbouwd.

Mijn lief vraagt of een van hen misschien een goede plaats weet om te overnachten.
Vriend 1 antwoordt, op zijn aangeschoten Amsterdams:
"Nauw je ken wel bij maai losjere hoor! Is gaaain problaaaim, gebeurt so faak...heb mometeejl ook 'n paar Libaneesje in huis..."
"Uhm, OK...en wat kost dat dan?"
"Faaiftig euro."
"Hm..."
We kijken elkaar vertwijfeld aan.
De mannen bakkeleien wat heen en weer van heb jij dan wel plek op dit moment en ja dat klopt haai doet dat faker hoor en tis hier flakbij en we kenne wel effe gaan kaaike asje wil en je ben niks ferplicht en hij is OK hoor alleen een beetje dronke en me auto staat om de hoek.

Ik vind het erg vermakelijk allemaal.

We gaan mee, wandelen de gracht af en komen aan bij een super kei gave witte jaren '70 Rover met zwart leren bekleding en het stuur aan de verkeerde kant.

We stappen in.
Ik heb opgelet, de eigenaar rijdt en hij is niet aangeschoten...in ieder geval niet merkbaar.
En Vriend 1 gaat mee, met zijn blikje.

De rit begint.
We scheuren, en dan overdrijf ik niet, SCHEUREN door de smalle straatjes van de grachtengordel.

En omdat al die straatjes éénrichting zijn, is het nogal een puzzel om daar doorheen te komen.

Ik kan het niet bijhouden, het ene straatje in, andere straatje uit, drEMpeltje, bruggetje over, paaltje omzeilen, steegje om de route af te snijden, maar ondertussen heb ik het idee dat we niet erg ver komen.

Bij het instappen had ik de eigenaar al gecomplimenteerd met zijn super kei gave witte jaren '70 Rover met zwart leren bekleding en het stuur aan de verkeerde kant.

Hij was er ook erg blij mee.
En terwijl hij scheurt en Vriend 1 met zijn blikje allerlei routes voorstelt, kletst hij over zijn auto.
En terwijl hij scheurt en kletst knijp ik mijn lief in zijn hand.
En ik denk alleen maar dat het toch zonde zou zijn dat hij elk moment die super kei gave witte jaren '70 Rover met zwart leren bekleding en het stuur aan de verkeerde kant in de prak kan gaan rijden.
Want bij elke straathoek denk ik "NU gaat het gebeuren BENG..."
Dat had ik niet erg gevonden, want we rijden nu ook weer niet zo hard dat je er zelf echt gewond aan zou raken denk ik...maar het zou zo zonde zijn van die auto...

We komen heelhuids aan, op de Spuistraat, bij het huis van Vriend 1.

We mogen een stijle trap naar boven, naar de tweede verdieping, want op de eerste liggen die Libanese toeristen. Zo te ruiken hebben ze de coffeeshops al gevonden.

Op de tweede verdieping komen we aan in de slaapkamer van Vriend 1.

Een vuile kamer die niet opgeruimd wordt.

Met een bed dat al lang niet verschoond is.

"We kenne hier een matrasje foor jullie neerlegge...en hier is de badkamer (viesssss) die mag je gewoon gebruike hoor..."

Wat Vriend 1 kennelijk op een idee brengt, want hij verdwijnt direkt zijn badkamer in voor een van de welbekende boodschappen.

Nogmaals bedanken wij vriendelijk.

Vriend 1 geeft geen gehoor meer.

Nadat Eigenaar mij zijn nummer heeft gegeven "foor mocht je later misschien want het wordt hier haailemaal opgeknapt", begeven wij ons via de stijle trappen naar beneden.

We nemen afscheid, zwaaien naar de wegscheurende super kei gave witte jaren '70 Rover met zwart leren bekleding en het stuur aan de verkeerde kant en vervolgen onze zoektocht naar een slaapplaats zonder wietlucht, aangeschoten kamergenoten en ongewassen lakens.

En wij zijn een avontuurtje rijker.

Kunst

Matisse tot Malevich in de Hermitage (Amsterdam).
Prachtige tentoonstelling!

Deze twee dames raakten mij het meest:

De onderste dame heeft me het langst vastgehouden.

Ik mag haar wel, ze heeft zo'n mooie, dromerige blik.

Volgens mij was ze erg lief.

Maar ook wel ondeugend.

Als ik een eeuw eerder geleefd had waren we goeie vriendinnen geweest denk ik.