Afwezig

De akoestiek in een trein kan verbazend zijn.
De jongen die uitgebreid en lachend over zijn ervaringen met alcohol vertelt, klinkt alsof hij door een speaker schalt.
Hij heeft niet eens door hoe ik van ieder fragment van zijn geluid meegeniet.
En geniet.

...Hangend onder die tap, wel 10 seconden!
...Tequila met een tuinslang, ziek jonge...ZIEK! hahahah...
en
...Waar je nóóit aan moet beginnen, Absent!

Absinth fluister ik, maar hij hoort het niet.

"ABSENT" roept hij nog eens.

Absinth fluister ik, maar hij hoort het niet.

Ik ben absent voor hem.

The Absinthe drinker - Pablo Picasso

Ochtend, mijn drieluik

Snoozen.
Minimaal een half uur, zalig.
Bewust slapen, noem ik dat altijd.
Veel leuker dan echt slapen, want daar merk je niks van.
Snoozen is steeds weer opnieuw dat heerlijke moment beleven waarin je tussen waak en slaap verkeert...
Waarin je nog even een droom probeert af te maken, niet weet wat nu werkelijkheid is en wat niet.
Je hoofd is nog bezig met allerlei hersenspinsels en ondertussen sijpelt de nieuwe, verse ochtend binnen...vervreemdend kan dat zijn.
Frustrerend ook soms, als je met man en macht probeert om die fijne droom nog even vast te houden en hij glipt langzaam weg...om plaats te maken voor de realiteit...
Nog even...
Keertje uitrekken...
Omdraaien...
Nog heel even...

Maar dan moet ik er toch echt uit.
En deze fase is volledig gehuld in een strak tijdschema.
Zoveel minuten voor douchen en aankleden.
Time check.
Zoveel minuten voor hond uitlaten.
Time check.
Kinderen wakker maken, uit bed branden.
Plassen en kleed je aan, kom op, ga je aankleden.
Time check.
Zoveel minuten om hun ontbijt te maken.
Hun lunch voor te smeren.
Fruit.
Drinken.
Time Check.
Zelf ontbijten en ondertussen hun haren fatsoeneren, zoveel minuten.
Time check.
Hond eten geven.
Time check.
Tanden poetsen.
Trek je schoenen aan.
Trek je schoenen nou aan.
Time check.
Doe je jas aan.
Doe je jas nou eens aan.
Time check.
Hond in de keuken.
Deuren op slot.
Fiets buiten.
Kom nou, we moeten gaan.
En gaan.
Zoveel minuten om fietsend de school te bereiken.
Zingende meisjes achterop.
Of wiebelend en kibbelend.
Of soms opmerkelijk zwijgzaam.
Met koude handjes die zich onder mijn jas wurmen.
Om mama te plagen.
En dan zijn we er.
Zoveel minuten om de een gedag te zeggen.
Time check.
Zoveel minuten voor de ander.
Dag schatje, tot vanmiddag.
Ze kijkt niet eens meer om, zo leuk is het op school.

Ik wandel naar buiten.
En dan is er die rust.
Op mijn fiets door de drukte.
Om mij heen wordt verplaatst en gehaast.
Iedereen moet ergens heen.
En snel.
Maar ik heb de tijd.
Op mijn fiets verplaats ik mij in alle rust door de drukte.
Alsof iedereen zijn route langs een denkbeeldige lijn volgt.
Kriebelkrabbelende, hotsebotserige lijnen, allemaal door elkaar, langs elkaar heen.
En door die wirwar van lijnen loopt die van mij.
Een kalme, golvende route die ik alleen maar hoef te volgen.
En dan kom ik er wel.

Dan begint de rest van mijn dag.
Goedemorgen!

Early morning light - Aldo Luongo

Hoezee

Ik smeer broodjes
Zet verse koffie
Verkoop soep
En buiten komt ze tevoorschijn

Ze komen, kopen en vertrekken weer
Want ze staan binnen
En daar willen ze niet zijn
De zon schijnt

En als ik naar buiten kijk
zie ik licht
en frisse, geurige lucht
Ontluikend groen
Mensen zonder jas

En als ik naar de overkant kijk
ligt daar
volledig naakt
volledig glad geschoren
volledig in het zicht van onze school
de overbuurman
achter zijn open glazen schuifpui te zonnen

Nederland
Heerlijk land
Het is weer lente

Bijzondig

Zaterdagmiddag op de markt met vriendin.

We raakten aan de praat met een man die honing verkocht.
Allemaal puur natuur, zonder toevoegingen.
Regelrecht uit de bijenraat, in het potje.
Hij bleek zelf imker te zijn en zich te ontfermen over ik-weet-niet-meer-hoeveel bijenvolken.
Hij had er in ieder geval een behoorlijke dagtaak aan, begreep ik.
Ik vind dat een mooi beroep, imker.
Dus dat zei ik hem en daar praatten we over.
Best een leuk gesprek, het pleziert me om te merken hoe bevlogen iemand kan praten over zijn hobby, werk, passie...
Hij maakte zelf honing, maar verhuurde zijn bijen ook aan fruittelers, die de bijen gebruikten voor een betere bestuiving van de fruitbomen.
Ook liet hij zijn bijenwas verwerken in een soort "wonderzalfje" dat erg goed zou zijn tegen exceem en andere huidaandoeningen.
Ik vertelde hem dat mijn dochter daar misschien baat bij zou kunnen hebben.
Hij somde wat wonderlijke genezingen op die mij deden besluiten om de tube zalf toch maar te laten staan.

Omdat we dachten dat het wel eens leuk zou zijn om iets over zijn imkerbestaan te schrijven, stelden we voor dat we eens langs zouden komen om naar zijn bijen te komen kijken.
Dat vond hij prima.
Als we tenminste niet bang voor bijen waren.
Ik bedacht mij ineens hardop dat ik hoogstwaarschijnlijk een allergie voor bijensteken heb.

En toen gebeurde het.
Het moment waarop een aangenaam gesprek op genante wijze aan gruzelementen geslagen wordt door een totaal misplaatste opmerking die waarschijnlijk bedoeld was als grap:

"Ja, maar jij kan blijkbaar sowieso niet tegen steken..."
"Uhm...wat? Hoe bedoelt u?"
"Nou, je bent toch al vaker gestoken?"
"...?"
"Ja, je hebt je toch ook al eens zwanger laten maken door je man, dus...?"
"......"

Met stomheid geslagen mompelde ik nog dat ik dan ook blij was geen man meer te hebben...bedankten wij hem en dropen de markt af.

Een beetje beduusd vroeg ik mij hardop af of we dat nou goed gehoord hadden.
Ja, dat hadden we goed gehoord.
Dat zei hij echt, die imker.
Die schunnige imker.
Wat een teleurstelling.

Volgende week zou hij lavendelhoning bij zich hebben.
Maar ik geloof niet dat ik die nog wil gaan halen.
Jammer hoor, imker.
Heel jammer.